پراکسیدهای آلی می توانند به عنوان آغازگر و کاتالیزور برای پلیمریزاسیون رزین های مصنوعی استفاده شوند. در زمینه مواد پلیمری، پروکسیدهای آلی را می توان به عنوان آغازگر، عامل اتصال متقابل، عامل پخت، تنظیم کننده و ... استفاده کرد. پراکسیدهای آلی رایج چیست و چه ویژگی هایی دارد.
1. اسید پراستیک
اسید پراستیک مایعی بی رنگ و با بو است که از واکنش اسید استیک و اکسید هیدروژن در حضور اسید سولفوریک تولید می شود. بسیار ناپایدار است، تا زمانی که دما کمی بالاتر باشد، به گاز هیدروژن تجزیه می شود و منفجر می شود. به طور کلی، اسید استیک خالص می تواند در -20 درجه منفجر شود. اگر غلظت آن بیشتر از 45 درصد باشد، حالت انفجاری پیدا می کند. بنابراین برای جلوگیری از شرایط خطرناک باید از تماس با دماهای بالا یا عوامل کاهنده خودداری کنیم.
2. سیکلوهگزانون پراکسید
سیکلوهگزانون پراکسید یکی از پراکسیدهای آلی است. این یک کریستال سفید است و زمانی که خیس است در آب، اتانول و اتیلن گلیکول حل می شود. اما این پراکسید نمی تواند در معرض نور مستقیم خورشید، ضربه، عوامل کاهنده، مواد قابل احتراق و غیره قرار گیرد، زیرا این موارد باعث آتش سوزی، انفجار و سایر خطرات می شوند. اگر آتش سوزی یا انفجار به طور تصادفی رخ دهد، ما باید از عوامل خاموش کننده موثر برای اصلاح به موقع استفاده کنیم.
3. دی بنزوئیل پراکسید
دی بنزوئیل پراکسید با ریختن آهسته پراکسید هیدروژن رقیق به کلروبنزوئیل کلرید در 0~5 درجه ایجاد میشود. این یکی از پراکسیدهای آلی است که ویژگی های اکسید کننده قوی و قابل اشتعال دارد. هنگام گرم شدن بسیار آسان منفجر می شود، بنابراین باید مراقب استفاده از آن باشیم.