پراکسیدهای آلی نوعی ماده شیمیایی با ویژگی تغییر شیمیایی بالا است. هنگامی که تغییرات شیمیایی رخ می دهد، پراکسیدهای آلی باعث ایجاد رادیکال های آزاد اکسیژن می شوند، زیرا آزادی اکسیژن اساسا دارای ویژگی شیمیایی آلی بالایی است، که بیشتر باعث واکنش تراکم یا واکنش اتصال متقابل شیمیایی می شود.
در مصارف اصلی مختلف، پراکسیدهای آلی نیز به طور متفاوت نامیده می شوند
کل فرآیند تجمع رادیکال های اکسیژن را آغازگر تجمع می نامند
در کاربرد اتصالات عرضی شیمیایی لاستیک ولکانیزه به آن عامل جفت کننده می گویند
در کاربرد رزین پلی یورتان به آن ماده پخت اپوکسی می گویند
در مواد اصلاح شده پلی پروپیلن، آن را عامل تخریب می نامند
کاربرد پراکسیدهای آلی در تجزیه پلی پروپیلن
مواد اولیه پلی پروپیلن
——مواد اولیه برای ساخت ماسک جراحی پزشکی یکبار مصرف
ماسک جراحی پزشکی یکبار مصرف عمومی از سه لایه تشکیل شده است. مواد خام اصلی برای ساخت لایه S (لایه Spunbonded) و لایه M (لایه دمیده مذاب) همگی مواد اولیه پلی پروپیلن با ذوب بالا هستند. روش متداول استفاده از روش تخریب قابل کنترل و پراکسیدهای آلی به عنوان عامل تخریب برای اصلاح ماده پلی پروپیلن برای تولید مواد خام پلی پروپیلن با شاخص مذاب بالا است.
پراکسیدهای آلی
تولید و ساخت مواد اولیه پلی پروپیلن با شاخص مذاب بالا بر اساس روش تخریب قابل کنترل
روش تخریب قابل کنترل: رزین اپوکسی پایه با شاخص ذوب پایین با پراکسیدهای آلی در پیوند دانه بندی اکستروژن اضافه می شود که پلی پروپیلن ماکرومولکولی بیولوژیکی را به یک زنجیره باز با وزن مولکولی نسبی کوچک تجزیه می کند، بنابراین به طور قابل توجهی هدف شاخص ذوب تجاری را بهبود می بخشد.
مواد خام پلی پروپیلن تولید شده با این روش دارای جریان پذیری بالایی هستند و وزن مولکولی نسبی کوچکتر و باریکتر می شود که برای تولید و فرآوری بیشتر محلول ها مفید است. در سیستم مدیریت تخریب پلی پروپیلن استفاده می شود
پراکسیدهای آلی با توجه به نیمه عمر دارو (زمانی که نیم پراکسید در دمای معین حل می شود) انتخاب می شود. دمای واکنش و زمان انتظار در کل فرآیند تجزیه فیوژن ابتدا به عنوان عامل تجزیه انتخاب می شود که یک پراکسیدهای آلی با محدوده دمایی بین 177-185 در نیمه عمر یک دقیقه دارو است.
اگر پراکسیدهایی با نیمه عمر کوتاه داروها انتخاب شوند، سرعت انحلال پراکسیدها در عملیات فرآوری واقعی بسیار سریع خواهد بود که ایجاد واکنش های تخریب به روشی بسیار یکنواخت آسان نیست و همچنین می تواند منجر به انحلال جزئی شدید در مواد اولیه پلی پروپیلن
اگر پراکسیدهای آلی با نیمه عمر بیش از حد داروها انتخاب شوند، پراکسیدهای آلی در زمان عملیات واقعی به طور کامل حل نمی شوند و در محصولات نهایی رزین پلی پروپیلن اپوکسی باقی می مانند.