CAS 80-15-9 به پراکسید 2،4-دی کلروبنزوئیل ، پراکسید ارگانیک که به طور گسترده ای در کاربردهای مختلف صنعتی استفاده می شود ، اشاره دارد. به عنوان تأمین کننده CAS 80-15-9 ، درک چگونگی تخریب شیمیایی در محیط نه تنها برای حفاظت از محیط زیست بلکه برای ارائه اطلاعات جامع به مشتریان بسیار مهم است. در این وبلاگ ، مکانیسم های تخریب 2،4-dichlorobenzoyl پراکسید را در محفظه های مختلف محیطی از جمله هوا ، آب و خاک بررسی خواهیم کرد.
تخریب در هوا
در جو ، 2،4-دی کلروبنزوئیل پراکسید می تواند چندین فرآیند تخریب را انجام دهد. یکی از مسیرهای تخریب اولیه فوتولیز است. هنگامی که در معرض تابش نور خورشید ، به ویژه اشعه ماوراء بنفش (UV) قرار گرفت ، پیوند پراکسید در پراکسید 2،4-دی کلروبنزیل می تواند شکسته شود و منجر به تشکیل رادیکال های آزاد شود. این رادیکال های آزاد بسیار واکنشی هستند و می توانند با سایر اجزای جوی مانند اکسیژن ، اکسیدهای نیتروژن و هیدروکربن ها واکنش نشان دهند.
فوتولیز 2،4-دی کلروبنزوئیل پراکسید را می توان با معادله عمومی زیر نشان داد:
[\ text {r - o - o - r} \ xrightarrow {h \ nu} 2 \ text {r - o} \ cdot]
جایی که R نمایانگر گروه 2،4-دی کلروبنزوئیل است. رادیکال های آلکوکسی حاصل ((\ text {r - o} \ cdot)) می توانند با اکسیژن موجود در هوا واکنش نشان دهند تا رادیکال های پراکسی ((\ text {r - o - o} \ cdot)) تشکیل دهند). این رادیکال های پراکسیک می توانند با سایر گونه های جو واکنش نشان دهند و در تشکیل آلاینده های ثانویه مانند ازن و آئروسل های آلی نقش دارند.
یکی دیگر از فرآیند تخریب مهم در هوا ، واکنش با رادیکال های هیدروکسیل ((\ Text {OH} \ CDOT)) است. رادیکال های هیدروکسیل گونه های بسیار واکنشی موجود در جو هستند و می توانند از طریق انتزاع هیدروژن یا واکنش های اضافی با 2،4 دی کلروبنزوئیل پراکسید واکنش نشان دهند. میزان واکنش بین 2،4-دی کلروبنزوئیل پراکسید و رادیکال های هیدروکسیل به عوامل مختلفی از جمله دما ، رطوبت و غلظت سایر آلاینده های جوی بستگی دارد.
تخریب 2،4-دی کلروبنزوئیل پراکسید در هوا در مقایسه با برخی دیگر از آلاینده های ارگانیک مداوم نسبتاً سریع است. با این حال ، تشکیل آلاینده های ثانویه در طی فرآیند تخریب می تواند اثرات زیست محیطی قابل توجهی داشته باشد ، به ویژه در مناطق شهری و صنعتی.
تخریب در آب
در آب ، 2،4 دی کلروبنزوئیل پراکسید می تواند تحت هیدرولیز قرار بگیرد. هیدرولیز یک واکنش شیمیایی است که در آن مولکول های آب با پیوند پراکسید واکنش نشان می دهند ، آن را می شکند و الکل های مربوطه یا اسیدهای کربوکسیلیک را تشکیل می دهند. میزان هیدرولیز 2،4-دی کلروبنزوئیل پراکسید به عوامل مختلفی از جمله pH ، دما و وجود سایر مواد شیمیایی در آب بستگی دارد.
در pH خنثی ، هیدرولیز 2،4-دی کلروبنزیل پراکسید می تواند نسبتاً کند باشد. با این حال ، در شرایط اسیدی یا اساسی ، میزان هیدرولیز می تواند به میزان قابل توجهی افزایش یابد. به عنوان مثال ، در محلول های اسیدی ، پیوند پراکسید را می توان پروتئین کرد و آن را مستعد حمله هسته ای توسط مولکول های آب می کند.
هیدرولیز 2،4-دی کلروبنزوئیل پراکسید را می توان با معادله زیر نشان داد:
[\ text {r - o - o - r} + \ text {h} _2 \ text {o} \ rightarrow \ text {r - oh} + \ text {r - cooh}]
جایی که R نمایانگر گروه 2،4-دی کلروبنزوئیل است. الکل های حاصل و اسیدهای کربوکسیلیک به طور کلی محلول در آب و سمی تر از ترکیب والدین هستند. با این حال ، آنها هنوز هم می توانند تأثیرات زیست محیطی داشته باشند ، به خصوص اگر در غلظت های بالایی وجود داشته باشند.
علاوه بر هیدرولیز ، پراکسید 2،4-دی کلروبنزوئیل نیز می تواند در آب تجزیه و تحلیل شود. میکروارگانیسم هایی مانند باکتری ها و قارچ ها می توانند از 2،4-دی کلروبنزیل پراکسید به عنوان منبع کربن استفاده کنند و از طریق واکنش های آنزیمی آن را به ترکیبات ساده تر تجزیه کنند. میزان تخریب بیولوژیکی به عوامل مختلفی از جمله نوع و غلظت میکروارگانیسم ها ، در دسترس بودن مواد مغذی و شرایط محیطی مانند دما و pH بستگی دارد.
تخریب در خاک
در خاک ، 2،4-دی کلروبنزوئیل پراکسید می تواند مانند آب ، از جمله هیدرولیز و تجزیه و تحلیل ، فرآیندهای تخریب مشابهی را انجام دهد. با این حال ، میزان تخریب در خاک به دلیل کمبود آب و وجود ذرات خاک که می تواند مواد شیمیایی را جذب کند ، نسبت به آب کندتر است.
جذب 2،4-دی کلروبنزوئیل پراکسید بر روی ذرات خاک می تواند فراهمی زیستی و تحرک آن را کاهش دهد و باعث می شود در دسترس میکروارگانیسم ها و مولکول های آب باشد. با این حال ، با گذشت زمان ، این ماده شیمیایی می تواند از ذرات خاک دفع شود و دچار تخریب شود.
تجزیه بیولوژیکی 2،4-دی کلروبنزوئیل پراکسید در خاک عمدتاً توسط میکروارگانیسم های خاک انجام می شود. این میکروارگانیسم ها می توانند مواد شیمیایی را به ترکیبات ساده تری مانند دی اکسید کربن ، آب و نمک های معدنی تجزیه کنند. میزان تجزیه بیولوژیکی در خاک می تواند تحت تأثیر چندین عامل از جمله نوع خاک ، محتوای ماده آلی ، میزان رطوبت و دما باشد.
سرنوشت و تأثیر محیطی
محصولات تخریب 2،4-دی کلروبنزوئیل پراکسید می توانند سرنوشت و تأثیرات مختلفی در مقایسه با ترکیب والدین داشته باشند. به عنوان مثال ، الکل ها و اسیدهای کربوکسیلیک تشکیل شده در طول هیدرولیز به طور کلی محلول در آب و سمی تر از ترکیب والدین هستند. آنها می توانند توسط میکروارگانیسم ها تخریب شوند یا از طریق آب و خاک از طریق محیط منتقل شوند.
رادیکال های آزاد که در طول فوتولیز در هوا تشکیل شده اند می توانند به تشکیل آلاینده های ثانویه مانند ازن و آئروسل های آلی کمک کنند. این آلاینده های ثانویه می توانند تأثیرات قابل توجهی بر کیفیت هوا و سلامت انسان بویژه در مناطق شهری و صنعتی داشته باشند.
ما به عنوان تأمین کننده CAS 80-15-9 ، ما متعهد هستیم که محصولات با کیفیت بالا را در عین حال حفاظت از محیط زیست نیز در اختیار مشتریان خود قرار دهیم. ما اهمیت درک سرنوشت محیطی و مکانیسم های تخریب محصولات خود را درک می کنیم و اقدامات مناسبی را برای به حداقل رساندن تأثیرات زیست محیطی آنها انجام می دهیم.
اگر علاقه مند به خرید CAS 80-15-9 یا سایر محصولات مرتبط مانند آن هستیدکربنات مونوپروکسی ثمر (2-اتیل هگزیل)باDCP | CAS 80-43-3 | دیکومیل پراکسید، یاDHBP | CAS 78-63-7 | 2،5-dimethyl-2،5-di (tert-butylperoxy) هگزان، لطفاً برای اطلاعات بیشتر با ما تماس بگیرید و در مورد الزامات خاص خود صحبت کنید. ما مشتاقانه منتظر همکاری با شما هستیم تا در عین حال از محیط زیست نیز محافظت کنیم.
منابع
- Schwarzenbach ، RP ، Gschwend ، PM ، & Imboden ، DM (2003). شیمی آلی محیط زیست. Wiley-Interscience.
- Manahan ، SE (2010). شیمی محیط زیست. مطبوعات CRC.
- Mackay ، D. ، Shiu ، WY ، & Ma ، KC (1992). کتابچه راهنمای مصور از خواص فیزیکی و شیمیایی و سرنوشت محیطی برای مواد شیمیایی آلی. ناشران لوئیس.